A64. Śladami drużyny

Wprowadzenie
Wprowadzenie postaci Maxa, łowcy szukającego druzyny. Tzw. "sesja zero". Podzielona na kilka-kilkanaście scen w ciągu paru (chwilowo dwu) sesji.

Miejsce urodzenia, pochodzenie - wstępnie omówione zawczasu.

Burza Chaosu, lazaret, Tileańczycy
Max trafił wraz z resztą poborowych na front. Gdzieś "na północ od Talabecku". W czasie walki jego oddział trafił wybuch. Został mocno ranny w twarz przez pękajacą cięciwę swego łuku, więc odprowadzono go do lazaretu. Tam zszywał go doktor - halfling (jakiś wyższy stopniem, rozkazując mu, nazywał go Trinsberg), który część rany zszył porządnie, a na resztę nie miał czasu, więc po łebkach. Tuż po wyjściu z lazaretu, Max poczuł uderzający w niego pocisk mutagennej magii Chaosu i zaczęły wydobywać się spod ruin lazaretu mutanty. Tuż obok Maxa pojawił się oddział tileańskich kuszników, jeden z nich wręczył Maxowi kuszę i zaczęli ostrzeliwać stwory, aż wszystkie padły. Max przeszukał ruiny, nie znajdując żywego ducha. Tileańczycy pod wrażeniem jego strzałów (dwa bądź trzy strzały, 100% trafności, jeden w głowę - śmiertelny) zaproponowali mu dołączenie [zwłaszcza, że z 80tki zostało ich na tym etapie bitwy koło 40-60, a jej końca dotrwało 25-30]. Zgodził się, i przez kolejny rok wraz z nimi wpierw ścigał Chaos w Ostlandzie, by potem zejść na południe i kolejną zimę spędzić w Tilei po drodze przez Księstwa Graniczne, gdzie oddział najemników zawsze znajdzie zatrudnienie usłyszawszy o Sacco di Miragliano. Przybyli jednak już długo po miasta oswobodzeniu, przezimowali tam, by na wiosnę znów ruszyć za żołdem do Imperium - gdzie Max się odłączył.

U Tileańczyków Max nabył się ksywy "Cicatrice" ("Blizna", "Szrama") ze względu na bliznę na twarzy, mówili na niego też "Massimiliano".

Zlecenie i zakupy
Minęło parę lat nauki zawodu. Aż wyrobił sobie taką markę, że wezwano go jako jednego z kilku do Uniwerstetu w Altdorfie. Tam sprawę miał Bert Pröll z Uniwersytetu i mah Meinholf Hohenstein. Łowca usłyszał o trzech wysłanych przez Bretonnię ekspedycjach - jednej latem 2526 roku, drugiej wiosną 2527 roku i trzeciej wiosną obecnego, 2528 roku, poznał personalia ich wszystkich. Wytargował 100 złotych koron, płatne z góry, i konia.

60 złotych koron Max włożył do Banco di Toscania, płacąc za depozyt 5%, czyli 3 korony. 20 złotych koron wymienił na bretońską walutę: 10 ecu, 60 denarów, 90 pensów.

9 złotych koron wydał na kaftan skórzany.

Klacz łowca nazwał "Piaggia" ("Deszcz").

Dolina Diabła
Zamek ominął, od razu udał się do wsi. Karczmarz wskazał mu kolegów Horsta, którzy słysząc o "poleceniu Imperium" chcieli go obrobić - ale tknięty nagłym przeczuciem Max zareagował pierwszy, co skończyło się szybkim poddaniem kumpli Horsta. Jeden z nich - Dieter - za parę srebrników zaoferował się mu za przewodnika przez góry. Wyszli następnego dnia o świcie.

Góry Szare
Podczas przechodzenia natknęli się na hagranyma stojącego nad trupem. Gdy Max poszedł zbadać trupa, Dieter spróbował oswoić zwierzę - co skończyło się jego szybką śmiercią przez odgryzienie głowy. Max wdał się w walkę z nim, strzelając co rusz z kuszy - a gdy pokonał przeciwnika, usłyszać z tyłu rżenie i tętent kopyt. Czym prędzej wskoczył na klacz (po drodze zabierając chyba coś z trupów) i odgalopował w stronę zachodzącego słońca.

Tileańczycy
Wpierw myto na granicy i przedstawienie zasad. Potem Kaplica Rozszczepionej Kopii, gdzie chyba nic ciekawego. Dalej Parravon, gdzie (chyba oddał listy nadawcy) i nic przesadnie w knajpach nie usłyszał.

Aż wyjechał na drogę do Quenelles i po paru dniach drogi spotkal znanych sobie Tileańczyków. Ci, usłyszawszy o celu jego podróży, opowiedzieli mu o spotkaniu "półtora roku temu, pod Marguilles".

(Do) Quenelles
- wioska gdzie będzie używany imperialny wóz (może nawet ciągnięty będzie przez parę koni, co będzie zdumiewajace); zapytani wieśniacy powiedzą mu, że byli ("będą") tacy ludzie z Imperium, którzy zostawią tu wóz ("na chwilę tylko, powiedzą") i przejdą między Strażnikami; i jak minie parę dni, to jeden z nich wyjdzie, ale stary już będzie, siwy, i ledwo chodzić mógł ino co będzie powie, że tamci będą poumierają w lesie, i on będzie ostatni; i nie minie parę dni, jak mu się zemrze ze zgryzoty, że mu żywot cały tak przeleci. Czy da się poznać imię tego, co przeżył? To Ernest Spaku, ale czy się przedstawił? I jak go wymawiają?

- [sidequest] wioska, ze śladami drzew, pusta, coś wymiotło mieszkańców, ślady drzew

- wieś z kapielą w balii

- zamek po złudniku: zrujnowany, ślady pożaru, podziurawiony i nadgnity płaszcz, ślady zdechłego zwierzęcia w rogu;

Kwerenda w Quenelles
- dostal namiary w Quenelles na imperialnego kupca, który tu co nieco wie; o drużynie jednak nie wie nic, a druga i trzecia wyprawa do niego nigdy nie dotarła; ale zna paru kupców, może kazać pomocnikowi zaprowadzić do kogoś, pokazać miejsce, gdzie się Imperialni (i Kislevici) spotykają.

- wyprawy jako wyprawy nikt nie widział; wóz i owszem, czasem, zresztą parę razy tu był taki... ale do lasu chyba ostatnio wpłynął barką...

- maga nikt nie widział, nikt o żadnym nie słyszał;

- halfling - może trafi na halflinga, z którym Pepe pił?

- gdy będzie pytał o Kislevitkę - zainteresują się ludzie Jewgienija;

- gdy o Horsta - kolega podżegacza Talebot, który proponował Horstowi bandę Jesiotra przez pośrednictwo rudobrodego Peire;

- rudego, bez zęba na przedzie... czy już ma żółwie zbroje? jak tak, to na pewno.

Generalnie, trudne do znalezienia poszlaki wskazują na to, że zeszłej zimy ruszyli na wschód, a inne, że wrócili i trafili do lasu i nikt ich wtedy nie widział.

Wzdłuż Brienne
- do Brusse (10 dni drogi) - nic, ani śladu, ani słychu, nic.

- dalej do okolicy Muret (5 dni dalej) - ktoś wóz widział, kapłan Myrmydii ponoć nim jechał - by tak wpaść na Zakapturzonych pod przewodnictwem Jesiotra. A raczej ich resztki, bo bandę właśnie co rozgoniono; ale może trafić na trzech-pięciu-siedmiu banitów, chcących żarcia - albo srebra ("Dawaj całe srebro!"). Mogą mu powiedzieć o Horście, że taki był i ma szramy na czole, co je gdzieś nad morzem zarobił; i że może to on zdradził, bo go nie złapali, a zawsze wiedział, gdzie są pułapki, więc pewnie od nich...

- Gaillac - oj, ale muszą tam trafić. Poza tym zamieszanie jest, córka uciekła.

- Fergignac - na brzegu leży duży szkielet stworzenia, niekompletny. Wieści i pieśni tu mówią o dzielnymym rycerzu sir Serapinie Savuille i pomocy elfa - sługi Czarodziejki, ale jest jedna, którą skompnował trubadur Thielmar de Bel, Słowikiem zwany, która opowiada o halflingu, którego jedzenie wywabiło potwora z wody. I że był to orszak kapłana Myrmydii.

- Sibourne: Ysabelet, córka barona Sibourne, została pół roku temu podmieniona przez driadę. Zadurzony jest w niej Książę Brionne. O ile ród Sibourne jest bardzo anty-elfi (i sprzyja Czarnemu Rycerzowi), o tyle baronessa Ysabelet jest mocno pro-elfia i skłania Księcia w tę stronę. Niech Ysabelet zadenuncjuje swą rodzinę, że sprzyja Czarnemu Rycerzowi - dostanie wtedy władzę nad ziemiami (do czasu małżeństwa, gdzie wniesie je w wianie, co jest dodatkowym atutem dla męża). Niech tę ziemię każe zalesiać. Chłopi będą się buntować, że mają oddać wykarczowane pola.

- Brionne: oj, dużo. Ale zależy kogo spyta. Główne źródła informacji to młode halflingi z Q i "Imperialna Mewa" oraz "Pensjonat ???", kiedyś pod władaniem Eckhardta. Zniknął jednak zimą, wraz z zawartością sejfu. Nowy właściciel dużo nie wie, ale w pensjonacie pracuje Riva, która coś może wiedzieć, bo nim wtedy zarządzała. I będzie pamiętała o wozie ludzi z Imperium, rudy woźnica, zbrojna kobieta, dziecko ich obojga, kolejny zbrojny i halflling.

Carcassone
Jeżeli kiedykolwiek przekroczy na południową stronę rzeki i zacznie rozpytywać, dowie się, że miejscowy baron - lub nawet sam Książę Carcassone - szuka takich jak on.

Florinaldo Carcascioni - tak się obecnie nazywa poszukiwany. Tego jednak nikt nie wie, wiadomo tylko, że syn Księcia Carcassone (tudzież barona Embrun), Crespin Carcassone (Embrun) w ramach swej Próby, był w Tilei i spłodził tam bękarta z kobietą z Miragliano. Nie nacieszył się tym jednak, zginął niewiele później, nim syn się urodził. Wieść o tym dotarła do Carcassone (Embrun) lata temu, ale baron nie przejął się bękartem syna bez honoru. Teraz jednak walki z Żelaznymi Orkami są coraz częstsze i śmiertelniejsze, i umarło już trzech jego dziedziców (ostatni z pozostałych synów i dwu wnuków), dwóch kolejnych wnuków zaś jest na swej Próbie. Poza tym w rodzie są same kobiety. Chodzi więc, by nie winić syna za grzechy jego ojca i zrobić z niego Rycerza Królestwa, by mógł rządzić baronią, a nie wpadła ona w ręce konkutentów.

Oferuje 100 złotych koron, ale gotów jest dać więcej ("Znajdź go i przywieź, a złota nie pożałuję!").

Wszystko co wiadomo o matce, to tyle, że jest z Miragliano i ma na imię Adriana. Syn powinien teraz mieć około 16 lat. Ponoć zauroczył się nią, gdy leczyła mu rany po walce z nieumarłymi. Tyle co wiadomo.

Może mu zaproponować łatwy zarobek przy polowaniu na banitów. 50 srebrnych dukatów za każdego.

Historia Horsta
Zimą 2528 roku, jakieś 14 dni do końca świata (Horst zniknął ze stróżówki w nocy z 15 na 14 dkś), czyli 20 Vorhexen, w Aubentag, dzień poboru. Wybuch mostu był ostatniej nocy (wieczorem 19-ego). Wieści o tym dotrą dziś do południa (o ile jeszcze nie dotarły) do Marguilles, jutro do Quenelles. Jeżeli Max się o tym dowie w Quenelles 21ego po południu, to do Marguilles dotrze najszybciej 22ego wieczorem - jeśli całą drogę będzie galopował, 23-ego, jeśli będzie jechał zwykłym tempem. Od Marguilles do Bramy Tilei jest dzień drogi.

Dalsza droga: przez Góry Irrana do granicy Tilei (6 dni) -> Ravola (1 dzień) -> Toscana (2 dni) -> Ebino (2 dni) -> Miragliano (3 dni, 2 jak na skróty).

Co może zrobić Horst? Zna trochę okolice, wsie (Brancon, Guillestre i nieco dalej Jausiers). Może tam szukać schronienia, przeprawy. Powinien się domyślić, że w Bretonii nie ma czego szukać. Jak może się dostać do Tilei? Przez granicę i przeprowadzić go może pasterka Gertruda. Wyląduje sam, w Górach Irrana, na trasie do Tilei, nieopodal stad orków, wyverny, spłoszonych koni i tileańskich najemników. Może nawet ruszyć za nim pogoń bretońskich rycerzy - ale w sumie czemu? (Banity na szlaku nie widziano, drużyna się wypięła, niszczyciela mostu złapano i przykładnie ukarano śmiercią (w Marguilles, 22 lub 23 Vorhexen - markizowi się spieszy, by terrorysta nie zaczął sypać). Markiz nalega, że to sprawka tych podstępnych Tileańczyków - bo jego pan, Książę Carcassone, ich nie znosi.

Do Marguilles ma piechotą pełen dzień drogi. Jak ruszy o świcie, dotrze już po zmierzchu. Ale w Marguilles może być już rozpoznawany...

Spotkanie
Pieszy uciekinier vs konny łowca. Horst ujrzy, że to nie bretoński rycerz (choć z oddali...). Max ujrzy, że to nie Bretończyk.

Czy się zgadają? Jak?

Przejście przez granicę (wieś Brancon, Guillestre lub Jausiers i pasterka Gertruda). Dwa dni, trzeba pieszo, koń bez jeźdzca przejdzie, nocleg w grocie.

Przejście przez Góry (surowo wzbronione)
Spłoszone konie (jeśli odpowiednio szybko) - lub stojące. Wymęczone, wygłodniałe.

Ślady orków, odgłosy orków,

Obeliski - i chodzący kamień.

Wyverna i trupy goblinów i gońca (bez konia).

Opustoszały zamek - znowu wilki

Tilea
Brama wjazdowa

Ravola

Toscania

Ebino lub skróty

Praktyka
Trzy sesje: dwie solo (do Quenelles i do Brione), trzecia wspólnie łowcy nagród i banity Horsta.


 * 1) Zaczęło się od Burzy Chaosu i sceny ze szramą na ryju, zamianą oddziału w mutantów i dołączeniem do Tileańczyków, gdzie dostał ksywę Cicatrice - z którym spędził kolejny rok, zimując w Miragliano 2523/4 KI, pół roku po Sacco. Dostał wezwanie do Altdorfu, ruszył w trasę. W Tallerhof ominął zamek, ale zaszedł do wsi. Tam w barze spotkał kompanów Horsta, którzy chcieli go napaść ("bo imperialny jest!"), ale zostali przez niego zaskoczeni i się poddali. Jeden z nich, Dieter, zgodził się iść z nim przez góry, tam dopadł go hagranym obgryzający zwłoki gońca. Hagranym odgryzł Dieterowi głowę, zarżał głośno, usłyszał rżenie w odpowiedzi i ruszył na Maxa. Owemu udało się pokonać drapieżnego kopytnego i uciec przed pogonią. Dotarł do Bretonni, dowiedział się o cłach i zasadach na bramie, dojechał do Parravon, nikt nic nie słyszał. Chyba nikomu się nie rzucił w oczy i ruszył dalej. Na trasie spotkał swych znajomych Tileańczyków, którzy powiedzieli mu, że widzieli Eccardo i ekipę półtora roku wcześniej, pod Marguilles.
 * 2) ??? Ale do Brionne łowca ruszał barką z Quenelles, więc ominął choroby - a w drugą stronę szedł pieszo, więc zaraził się dwiema, a każdą odchorowywał przez parę tygodni.
 * 3) Miało dojść do spotkania Horsta z Maxem - i doszło. Ale chłopaki się nie dogadały, bo banita wyczuł w łowcy łowcę, podał fałszywe nazwisko, etc. Zaczęło się od ucieczki banity z granicznej strażnicy: schronił się we wsi, przeczekał i wraz z pasterką Gertrudą ruszył obejściem na szlak. "W międzyczasie" łowca wrócił z Brionne przez Carcassone, gdzie baron ... szukał swego wnuka, syna-bękarta z Tileanką swego zmarłego przed laty syna-Rycerza Próby. Wszystko co wie, to imię matki, która jego syna w Miragliano leczyła. Potem ruszył do Quenelles, i usłyszał, że tak, taki wóz był tu parę dni temu (albo tam usłyszał o wysadzeniu mostu), ruszył w tamtą stronę i złapał świeży, ledwo kilkudniowy trop. Max z Horstem się spotali dopiero po paru dniach na trasie, w jednej ze strażnic. Horst się przedstawił jako "Heinz Rost z Nuln" i zaprzeczył, że na cokolwiek wspólnego z wozem z rudym woźnicą, bądź też, że taki ostatnimi czasy widział. Ruszyli dalej, trafili na strażnicę z trupami, gdzie znów grasowały wilki. Ruszyli dalej, Hexensnacht spędzili w Ravoli w Tilei. Dalej się rodzielali, Max konno pędził, Horst piechotą szedł. Po pierwszym dniu podróży jeszcze się w Toscanii wieczorem spotkali, drugiego już nie. Wtedy, jeszcze przed Toscanią, ich oboje minęli kisleviccy jeźdźcy kniazia Ilijenko, a już za Toscanią pieszego Horsta dogoniła para: kislevicki jeździec na koniu i halflinżka na kucu, rozmawiający w Reikspiel o rewolucji. "Towarzysze, zaczekajcie!", krzyknął Horst i dalej zabrał się z nimi.