A46D. Do Quenelles!

Wprowadzenie
Po ostatniej przygodzie drużyna - Kislevitka, cudownie uratowany i świecący jeszcze magią wozak oraz elf - siedzą w Chambonnay, gdzie właśnie opanowali atak ogarów truflowych. Jadą do Quenelles i Polan Łąkowych, a przed nimi na trasie jedzie stary Ewgenij Starodworow i sześciu kozaków szukając Mucji, córki kniazia Ilijenko.

Woźnica jest wciąż ranny, na 6 Punktach Żywotności, Kislevitka i elf mają jedną ranę.

Marceaux Descloix i świątynia Shallyi
Uzdrowisko. Gorące źródła lecznicze, duży zespół klasztorny Shallyi pod wezwaniem św. Klary. Potężne fortyfikacje miejskie.

Miasto. Rządzi w nim Baron Petit de Marceaux-Descloux. 3510 domostw, 60 dobrych i 180 średnich żołnierzy plus 750 kiepskich ochotników. "Bogactwo 4/5, dochód z handlu i uzdrowiska". "Gorące źródła lecznicze, duży zespół klasztorny Shallyi pod wezwaniem św. Klary. Potężne fortyfikacje miejskie."

"Marceaux Descloux to wioska leżąca nad brzegiem rzeki w centralnej Bretonii. Nie wyróżnia się niczym szczególnym. Dla mieszkańców jedyną atrakcją są lokalna tawerna, stanowiący tu końcowy przystanek dyliżansu postój na trasie Quenelles - Marceaux Descloux i możliwość łowienia ryb z pomostu. Przebiegający przez wioskę trakt wiedzie na południe do Montlac i dalej oraz na północny-zachód do Vingtiennes w północnej Bretonii."

Intryga kryminalna? Trup bez ubrania na drodze - w średnim wieku, z nadwagą, łysiejący. Został w samych gaciach. Rana? Otruty, dla pewności poderżnięte gardło.quw

Czy dać woźnicy się wyleczyć?

Opłata dobrowolna, ale zaleca się złotą monetę.

Siostry: Honnorée, Philippote, Catherine, Plantée, Alipson, Emelina, Edelina, Cecilia, Thyesphaine, Ele.

Zajednia dyliżansów z Quenelles. Plotki? Czarny Rycerz; Żelazny Most; tileańczycy masowo do Carcassone przybywają; nowy książę Hincmar Quenelles orki z Masywu Orków przepędza;

Granica Parravon - Quenelles
Myto, info o jeźdźcach.

Pens (szyling) od nogi, szyling od koła i nogi podkutej. Złota korona od beczki prochu, kilofy gratis.

"Massif Orcal has been moved to the east and is now far more well defined. We can now see that the mountains of this area border Athel Loren and that the only real path between Quenelles and Parravon is via a small dangerous pass through a valley." 

"Quenelles, where the oppression of the poor by the aristocracy is infamous even by Bretonnian standards."

(dużo pustego na mapie)
z Marceaux-Descloix do Montlac jest ze 4-5 dni

z Montlac do Perrache - 7-8 dni

z Perrache do Quenelles - 2-3 dni

Wątek rycerzy naganiających orków do lasu elfów
Raczej blisko granicy, skoro przegania je z Masywu, który się potem znacznie od drogi oddala. Może dalej, już za Montlac, między Drzewem Niedoli a Dworem Anaereth.

Przeganiają je tylko do drogi, gdy widzą, że niedobitki orków w popłochu biegną w stronę Athel Loren (i znajdującej się tam domeny Anmyr, Usychające Dominium, które i bez tego ma dużo swoich problemów

Ilu rycerzy? Pół setki (niech mają szansę). Plus drugie tyle konnych kuszników, pomocników rycerzy.

Balia i wątek mutantów / biedaków z Moussilion.
etc.

Atak drzewców na wioskę, widać szlak liści w stronę lasu
etc.

Tileańscy rabusie grobów
Już na ziemiach elfów...

inne przerywniki
klatki z więźniami

banici

Montlac
??? Wątek z balią i atakiem muntantów?

Perrache
???

Quenelles
Tu trzeba albo na drugą stronę rzeki, albo barką - zależy, gdzie będzie reszta drużyny,

Praktyka
Zaczęli jeszcze w Chambonnay, pytając się chłopca, czy przejeżdżał tędy Jewgienij i jego ludzie. Tak, "za dzień przyjadą". Goniona Kislevitka chciała jechać w inną stronę, ale że las był blisko, elf kazał jej wsiąść na wóz jakby nagle mieli przez Strażników do lasu wjeżdżać. Ale Jewgienija nie było.

Następnym przystankiem było uzdrowisko w Marceaux-Descroix. Spędzili tam dwie noce, a dzień między nimi świecący po-rezurekcyjną magią wozak moczył się w leczniczych ciepłych źródłach. Wcześniej kupił długie skórzane rękawice (chowa sztylety w nich) i fular, by zakryć blizny oraz dwie pary ubrań dobrej jakości, Kislevitka zaś kupiła duży kapelusz dla czarodzieja (płacąc za to "spaczonymi" pieniędzmi z sakiewki orka). Potem odwiedzili kiosk przyświątynny i kupili ??? naparów kojących i 4(?) mikstury lecznicze. Potem zaś młotek do noszenia przy pasku (Kislevitka), tak jak wozak kilof - skoro nie można nosić broni - i sierp dla podżegacza... Elf wynajął im na noclegi trzy duże pokoje, takie 4-łóżkowe. Za całość pobytu ostatecznie zapłacił 15 żółtych krążków.

Później dojechali do granicy, tam po mycie i cle, dostali za denara plotkę, że Jewgienij ich szukał dwa dni wcześniej. Kislevitka rzuciła drugiego z uwagą, by jeśli będą wracali, nic strażnicy mu nie mówili o tym, że tu była. "Któremu z nich?", spytał strażnik. "No, wszystkim siedmiu", odparła Kislevitka. "Ich siedmiu, a moneta jedna..." - i tak to Kislevitka wysupłała 6 kolejnych denarów.

Dalej były bezdroża, spotkanie z "dyliżansem - limuzyną", z której wytaczała się pijana quenelleńska szlachta i - gdy zaczęło lać - zamek ze złudnikiem. Ten, w postaci postarzałej pary bretońskich szlachciców, którzy mówili tak staromodnym bretońskim, że nie szło się zrozumieć, kamerdynera i trzech pomocników, ugościł ich i przygotwał pokoje. Elf jednak nie spał, czuwał, a wozak spać poszedł pod wóz, zostawiając suszący się przy kominku płaszcz.

W środku nocy jedna ze złud zaczęła dusić Kislevitkę. Zamknęła ona drzwi do pokoju na klucz, więc elf zaczął przechodzić do jej pokoju oknem. Ona zaś w międzyczasie próbowała trafić go młotkiem, który przeleciał przez niego nie czyniąc mu krzywdy. Elf doszedł do pokoju Kislevitki (i Bianki) i zaatakował złudę (jego bronie z Athel Lorem liczą się jako magiczne), rozwiewając ją. Zebrali się i wyszli na korytarz, gdzie spotkali zdziwioną parę państwa baronowych.

Wozak, obudzony swym szóstym zmysłem, zaczął skradać się w deszczu do jadalni z garłaczem owiniętym nowym ubraniem dla ochrony przed deszczem, a gdy ujrzał tam wybiegających pomocników z nożami - strzelił do nich z garłacza. Siekańce przeszły przez nich nie robiąc im krzywdy i utknęły w ścianie za nimi. Wtedy wozak wybiegł z pomieszczenia. Złudy go atakowały, nie oddalając się od wyjścia z budynku, więc rzucił granat (S=3) i cofnął się o parę kroków. Potem jeszcze doprawił większym granatem (S=5), ostatecznie rujnując swój tileański płaszcz. Złud nie było widać.

Po tym ataku rzucił się z tasakiem i kijkiem do środka, w stronę pokojów gościnnych, gdzie chwilę wcześniej złudy trzech pomocników przelewitowały przez podłogę, starając się okrążyć elfa, który magicznymi nożami odganiał złudy. Elf na widok tego zatańczył Taniec Wiosennego Odrodzenia, efektywnie likwidując zagrożenie ze strony złud i na jej prośbę, rzucił Kislevitce kołczan ze swymi strzałami (24 jeszcze z lasu, 6 dokupionych). Kislevitka z łukiem i elf z serathem wybili wszystkie, poza ostatnim złudem - pana barona. On przeleciał przez ścianę/ podłogę/ sufit i zniknął.

Gdy drużyna wycofując się zeszła na parter, ujrzała drużynowego kota stojącego przed zamkniętymi drzwiami do kuchni. Weszli tam, a tam kot podbiegł i zaczął miauczeć przed kamienną ścianą. Dopiero gdy włożyli rękę, okazała się ona iluzją, a w środku w małej spiżarni tkwił przyczepiony do ściany jakiś glutowaty, ośmiornicowaty stwór. Zabili go, a kot zaczął go jeść. Wszelkie iluzje się rozwiały.

Po pokonaniu tego stwora, na szlaku, parę dni później, nastąpiło spotkanie z rycerzami przeganiającymi orków w stronę lasu. Elf przytaknął, że las zrobi swoje (choć tu akurat jest osłabiony...), ale dopiero po tym, jak magicznie trafia (po słowach "Sięgam po łuk" wozak zaczął montować kosy na kołach) odległego o kilkaset metrów orka - wodza strzałą i - wraz z przybocznymi - kieruje go w stronę wozu. Kilka strzał i dwa martwe orki później pozostali przy życiu przyboczni jednak uciekają dalej w las.

Podjazdem dowodził nowy Książę Quenelles, ale nie poznali go osobiście, jedynie widzieli z niewielkiej odległości. Elf im zreferował, że są poselstwem z Imperium do Athel Loren, i byłoby źle gdyby coś im się stało na ziemiach księstwa Quenelles, a akurat śledzi ich gromada Kislevitów. Choć osobiście uważał, że "kobieta jest własnością ojca, a potem męża", to przysiągł, że poselstwo ma tu immunitet i sprawcy jakiejkolwiek przemocy wobec nich nie ujdą sprawiedliwości.

Po tych przygodach i kilku(nastu?) kolejnych dniach drużyna dotarła do Quenelles, gdzie uzupełniła zapasy.

I tu skończyłem, stąd barką mogą wpłynąć pod sam Królewski Zagajnik.