A2. Uroczysko

Druga przygoda drużyny, początek wątku demona.

Zarys fabuły
Drużyna siedzi po pierwszej przygodzie w Tęczowym Pstrągu, gdy wchodzi łowca czarownic z rannym w nogę kompanem, żąda jego opatrzenia i dekretem samego Cesarza zmusza wszystkich zdolnych walczyć do podążenia za nim, by przerwać plugawy obrządek Chaosu.

Więzy krwi
W czasie przygody rzucającej srebrnymi nożami w pojawiającą się postać demona Tzeenetcha artystce cyrkowej, udało się wpierw wyrzucić na kościach krytyczne pudło. Zinterpretowałem to jako zacięcie się nożem podczas próby rzucania (jakieś tam drobne rany, a nóż upada na ziemię). Ponieważ noże były tylko trzy, cyrkówka podniosła go, rzuciła - i trafiła. Skutkiem tego zbiegu okoliczności uznałem, że na sztylecie, którym trafiony został demon, było nieco jej krwi. Demon zaś nie umarł - został jedynie odepchnięty z powrotem w swój plan bytu. I tam dokładnie zgłębił tą krew i po powrocie do Imperium będzie chciał namierzyć swą zabójczynię.

Tych więzów jako takich odczynić się nie da, można próbować zabić demona Tzeenetcha ("Magia i Miecz #5", jeśli dobrze pamiętam), a do tego czasu pozwolić nałożyć druidom moc ochronną. Duże zgrupowanie druidów znajduje się w Stawie Rhyi, nieopodal Wolfenburga, mniejsze są dostępne w wielu miejscach Talabeklandu, Hochlandu i Ostlandu.

Wstęp
Siedzicie więc razem w karczmie, jak przystało w dobrej opowieści. Tyle tylko, że karczmarz jest zamknięty w piwnicy pod strażą, na podłodze leży zakrwawiony strażnik, na dziedzińcu leży drugi, martwy, kupiec rozpacza po stracie wozu, a żołnierze, w przerwach między wizytami w wygódce na pomoście, zastanawiają się, jak tu wytłumaczyć stratę dziesięciu beczek pełnych żywności dla głodujących na wschodzie, u podnóża Gór Krańca Świata.

Jest środek nocy. Nocy, w czasie której grupa głodujących banitów w desperackim napadzie ukradła wojsku 10 beczek z żywnością, podczas gdy karczmarz struł jedzenie broniącym ich żołnierzom. Długiej nocy. W rzeczy samej, była to akurat jesienna Równonoc.

Aresztowanie karczmarza pod zarzutem „usiłowania zabójstwa żołnierzy na służbie” natychmiast zostało uznane za powód do picia „na koszt domu”. Jednak mimo darmowego piwa, nastrój był niewesoły. Halfling, który to gatunek jest znany ze swej entuzjastycznej aktywności, palił w ciszy fajkę, zmęczony po operacji na rannym strażniku. Fakt, że ów dychał jeszcze, był, mimo zmęczenia, dla niego powodem do radości. Grupa kobiet, o dziwo uzbrojonych i to nad wyraz nietypowo, równie zmęczonych i może nieco przerażonych, siedziała przy stoliku nieopodal, cicho rozmawiając o Wolfenburgu. Między nimi, a żołnierzami siedział krasnolud w skórzanym fartuchu i z toporem przy pasie. Przepatrywacz handlował się z sierżantem o cenę odnalezienia śladów wozu i banitów. Handlarz z pomocnikiem stali obok, błagając go o odnalezienie ich wozu, bez którego ich cała wyprawa handlowa zakończyłaby się fiaskiem. Żołnierze – ci, którzy nie stali akurat na warcie przy piwnicy, gdzie zamknięto karczmarza - wciąż odczuwając skutki knowań karczmarza, latała co chwilę do wygódki. Jedynie flisacy niewzruszenie spali na swej barce, skorzystawszy wcześniej z uprzejmości aresztanta.

[…]

Nagle rozległo się bicie dzwonu. Szybkie, gwałtowne, kilkukrotne. Chwila przerwy – i znów. I tak jakieś pięć razy.

[…]

Widzicie, jak z budynku mytnika naprzeciwko wychodzi mytnik i żwawym krokiem idzie w stronę promu, odwiązuje go od pomostu i rusza na drugą stronę rzeki. Jest ciemno, niebo zachmurzone, a Mannslieb akurat jest w nowiu, więc nie widać, kto jest po tej drugiej stronie.  mogą zobaczyć niewyraźny kształt, który wsiada na prom. Gdy prom wraca, powoli okazuje się, że ten kształt to dwóch ludzi – jeden leży, drugi siedzi pochylony nad nim. Arno, Ty rozpoznajesz leżącego. To twój kompan od kieliszka – Talecht.

[…]

Podpływają, nieznajomy (w czarnym płaszczu i kapeluszu z rondem bierze Talechta za rękę, podnosi i zaczyna wlec w stronę dziedzińca. „Karczmarzu! Karczmarzu!” – wrzeszczy, idąc w stronę zajazdu. „Rychło tu, karczmarzu! Rannego niosę!”.

[…]

Otwiera drzwi od sali jadalnej i, gdy tylko spostrzega siedzących – i leżącego - zastyga w nich. Lustruje was wszystkich wzrokiem, po czym wchodzi, wnosząc za sobą Talechta. Ów jest ranny – ma zakrwawioną całą prawą nogę. W miejscu rozdarcia spodni na udzie widać dziurę w ciele. Nieznajomy zauważa Pepe.

- Ty tu, mały, cyrulik jesteś? – mówi podchodząc. – No ciekawe. Niziołek – cyrulik… Ale do rzeczy – kładzie Talechta na ławę nieopodal. – Dostał w udo, stracił trochę krwi. Wiadomo co robić. I w miarę możliwości szybko, bo potem musisz mi to – pokazuje na ślad po pchnięciu w okolicy lewego ramienia – zaszyć i wracam na drugą stronę.

[...]

- O, pan sierżant. Co tu się działo? – wskazuje głową na opatrzonego strażnika.

- Kim pan jest, żeby się tak odzywać do żołnierza na służbie?!

- Łowca czarownic Rutger Ernst. Tu – sięga do wewnętrznej kieszeni płaszcza – są moje upoważnienia od samego Imperatora. Wystarczy?

- Tak jest!

- No więc co tu się stało?

- Banici nas napadli. Ukradziono dziesięć beczek żywności.

- Jak mogliście do tego dopuścić?!

- Karczmarz nas otruł!

- Żyjecie przecież.

- Eeee.. ale dodał czegoś do jedzenia i wszyscy musieli do, ehem, do wygódki biegać bez przerwy.

- Wszystkim naraz dodał?

- Nie, tylko żołnierze. Tych, cywili, nie otruł nic a nic.

- I co się stało? Tak bez walki im oddaliście te beczki? Wszyscyście się do jednej wygódki zmieścili?

- No nie… - błysk w oku – reszta dzielnie broniła cenniejszego ładunku.

- Cenniejszego?

- Nie mogę powiedzieć, tajemnica wojskowa!

- I obroniliście?

- Tak jest!

- No proszę. Zamiast siedzieć w wygódce uratowaliście dobytek wojskowy. Czeka was niezła kariera, sierżancie... jeśli przeżyjecie tą noc. Potrzebuję kilku wojskowych do akcji przeciwko Chaosowi.

- Ale… ale oni są potrzebni tu. Do pilnowania więźnia.

- Zamknięty? Wystarczy to.

- A reszta niedomaga.

- To pójdziesz ty. Przyda mi się pomoc.

- To może oni? – wskazuje w odruchu obrony resztę.

- Cywile?

- Pomogli mi z banitami…

- Hmmm, przyjrzyjmy się. Krasnolud z toporem. Nieczęsto używany ten topór, co panie krasnolud, hm? Ale krasnolud z toporem to zawsze krasnolud z toporem. Zwłaszcza, jeśli pojawią się gobliny. [Krasnoludowi na sam dźwięk ich nazwy jeży się szczecina na szyi]. Gruby kupiec. Nie, byłbyś tylko balastem. Ty młody – patrzy na niego chwilę – przestraszyłbyś się.

- Nie przestraszę!

- Tak? To chcesz iść? – w odpowiedzi szybkie nerwowe kiwnięcie głową chłopaka. – Masz jakąś broń?

- Pałkę.

- Nie nada się. Sierżancie, dajcie mu miecz któregoś z tych waszych osłabłych podwładnych.

- [Do Kislevitki] Umiesz się posługiwać tą szablą? […] A łukiem? […] A nie boisz się ujrzeć potworności spaczonych zwierzoludzi? […] Idziesz ze mną.

- [cyrkórka] Noże do rzucania. [wyjmuje zza paska srebrny nóż do rzucania] – Umiałabyś tym trafić w cel? […] To się przydasz.

- [złodziejka] [Patrzy na nią chwilę,widzi brak miecza, lecz skórzany kaftan, widzi jej zwinne palce ruszające się po stole.] Po mym odwrocie mogli zastawić pułapki. Umiałabyś je znaleźć? […]

- Łupu nie obiecuje, bo chodzi tylko o zatrzymanie rytuału, nie o plądrowanie ich leża. Ale wypiszę wam glejt, będziecie mogli w prefekturze w Bek zgłosić się po wypłatę żołdu. Medyku, jak tam? Długo jeszcze? Przydałby się ktoś taki tam, gdzie będzie się lała krew. Halfling chyba do przygody nie trzeba dwa razy namawiać?

[…]

- O co chodzi: dwie mile stąd w górę rzeki na drugim brzegu jest uroczysko. Dziś Równonoc, więc potwory odprawiają tam swe rytuały. Trzeba je przerwać przed świtem. Nie trzeba zabijać wszystkich. Jest trzech rogaczy, póki tam byłem – byliśmy z Talechtem – to oni przewodzili rytuałowi. Wystarczy ich wyeliminować, reszta w popłochu ucieknie.

[…] A jak nie przerwiemy? Rytuał może przyzwać kogoś Stamtąd. A nawet jak nie przyzwie, dźwięki bębnów przyciągną inne gromady zwierzoludzi – i ruszą na wsie po tamtej stronie. Idzie jesień, zwierzoczłeki będą zabijać, by zjeść przed zimą. Tych kilkunastu żadnej wsi nie zagrozi, ale dwie – trzy takie grupy… albo gdy na wezwanie przybędą gobliny…

- Ci, co jadą ze mną – za pięć minut na promie. Odpływam z wami lub bez was.

Zakończenie
[…] Rano sierżant informuje pasażerów barki, że ze względu na sytuację, on, żołnierze i barka tu zostają, dopóki nie uda się sprowadzić strażników po karczmarza. Poza tym, żołnierze są wciąż osłabieni i wymagają wypoczynku.

[…]

O świcie przychodzi pierwsza z kucharek. , krzyczy na widok trupa.

Dwie godziny po świcie, w porze śniadania, nadpływa z biegiem rzeki barka. Ma dwunastu żołnierzy (trzech postrzelonych) i kapitana. Płyną z Borkum i ostrzelano ich z obu stron rzeki. Napastnicy podążyli za nimi (lądem i na tratwach), zarządza więc ewakuację aż do śluzy, gdzie zorganizują obronę.

Kucharka rozpacza, że śluza jest za ich wioską (która leży nie przy samej rzece, więc nie ma ufortyfikowanej przystani), ale o rzut kamieniem od lądu, w przerwie leśnej, więc idący lądem agresorzy na pewno ją zobaczą – i zaatakują.

[…]

[I – obrona przed goblinami w wiosce]

[II – obrona przed goblinami na śluzie u mytnika – nadejdę zwierzoludzie z drugiej strony rzeki]

[II]

Kapitan nakazuje ewakuacje. Na wszelkie prośby, groźby itp. reaguje niezmiennie mówiąc:

- Proszę się uspokoić. Nasz wojskowy skryba wypisze pokwitowanie i z nim w ręku każdy flisak i żeglarz będzie obowiązany was dowieźć z powrotem tutaj po walce. Corvin, do mnie!

Nadbiega niewysoki, chudy, z za dużą głową, i małymi okularkami. Ubrany jest jednak w kolczugę, a u pasa ma miecz. [Ktoś mógł słyszeć o tym, że się młodzi skrybowie do armii zapisują – bądź to dla sławy, by pomóc w walce z przeklętym wrogiem, bądź dla lepszych zarobków niż na marnej pensji młodszego skryby w małym miasteczku.]

- Imię? Nazwisko? Na kogo ma być ten druk?

.

- Ktoś jeszcze? […] Pan? – zwraca się do Talechta.

- Nie, dziękuję, akurat płynąłem w tamtą stronę, glejt się więc nie przyda.

- Jeszcze ktoś?

[…]

Płyniecie barką w dół rzeki. Mijacie wioskę – faktycznie odległą od brzegu rzeki o dobre 300 metrów, na ogołoconej z drzew równinie. Otoczona jest palisadę z zaostrzonych bali, na dole zakończoną niewielkim rowem. W palisadzie tkwię trzy bramy – jedna w stronę rzeki, dwie kolejne na drodze, która prowadzi wzdłuż rzeki, przez środek wioski.