A25. Blady Las

Wprowadzenie
Poprzednią przygodę drużyna zakończyła w opustoszałym obozie pośrodku Bladego Lasu, obfitującego w brzozy oraz - w jedynym miejscu poza Athel Lorien - driady. W przygodzie nie mógł uczestniczyć halfling, pełniący funkcję drużynowego medyka. Jest chwilę po południu dnia 17 Vorhexen 2522. Za drużyną (lub w podobną stronę) podąża armia Chaosu prowadzona od Gór Środkowych przez Archeona (będzie usiłowała przedostać się przez most na rzece Talabeck w Taalgradzie, dotrze tam najszybciej 19, prawdopodobnie ok 20-21 Vorhexen) oraz armia goblinów żądna swego amuletu (chwilowo rozbita pod Stratenheim przegrupowuje się; minie Stratenheim ok. 19 Vorhexen i ruszy za drużyną).

Zarys przygody

 * 1) spotkanie z driadami
 * 2) spotkanie z elfką
 * 3) Kapituła Rycerzy Płonącego Serca
 * 4) Lothrafurt

Spotkanie z driadami
"W Norsce zwą je drzewnicami, w Estalii - Arumae, a w Imperium nazywane są driadami", pisze Waldemarr, uczony z Nuln. ["Bestiariusz", str. 20]

Na dziwną aurę najpierw reagują zwierzęta drużyny - ptak norskiej guślarki wzbija się w powietrze, a gronostaj pasterki chowa się pod kołnierz. Chwilę później wszyscy mężczyzni w drużynie (czyli halfling i banita) widzą zmysłowe, blade kobiety o czerwonych/brązowych włosach gdzieś między drzewami, które przywołują ich do siebie. Gdy drużyna pomaga banicie, gubi się halfling.

Halfling albo jest znaleziony niedaleko dalej z głową i dłońmi w dziupli drzewa (ale tak ciasnej, że tej głosy wyjąć się nie da), całkowicie nieprzytomny (nawet wygląda jak martwy), albo zaczyna unosić się mgła i gubi się w niej.

Driady (dwie, może trzy) będą sądziły, że drużyna stanowi zagrożenie, czy to dlatego, że jest w obozie drwali, czy to dlatego, że mają emanujący złą magią miecz. Mogą chcieć doprowadzić drużyną (mężczyzn zwłaszcza) do ruin, gdzie zamierzają ich zamordować - ale raczej zrobią to w miarę od razu.

Próba siłowego uwolnienia halflinga (wycięcia go) spowoduje "wyplucie go" przez drzewo, z którego wyjdzie strasznie rozgniewana i agresywna driada.

Driady da się przekonać, ale..."WW 48, US 24, K 47, Odp 49, Zr 60, Int 53, SW 34, Ogd 64""Ataki 2, Żyw 16, S 4, K 4, Sz 5""przekonywanie, skradanie się +10, ukrywanie się +10, unik, zastraszanie""broń naturalna, oburęczność, ogłuszanie""'Furia Drzew': w ramach akcji natychmiastowej, +2 Punkty Zbroi na każdej lokacji, wzbudza Strach""'Zmiennokształtna - Brzoza': ze względu na lokacje, tylko taką formę może przyjąć, co daje jej +1 Ataków"

Mgła
Jest możliwość, że spotkanie z driadami spowoduje uniesienie się mgły, której wszyscy się pogubią. Co wtedy? "Oniryczna jazda", co oznacza:

- dla Kislevitki: demona, zmutowanego niedźwiedzia, Borysa, nekromantę, gobliny, baronową Wurzen, byłych drużynników

- dla pasterki: Długonogiego? gobliny

- dla guślarki: siostrę? gobliny; wroga z areny?

- dla banity: strażników dróg, po zabiciu zorientuje się, że to ten sam, którego zabił; Helmut, niech zabija Helmuta, gobliny; może Parn, przyjaciel z dzieciństwa

- dla ???: ???

Niech kluczą, spotykają się nawzajem. Niech słyszą chichot demona, okrzyki goblinów, wycie, rycie, jęki i skrzeczenie. Niech ujrzą driady zabijające - wręcz masakrujące - gromadę zwierzoludzi z toporami i pochodniami. Niech ujrzą, jak to samo robią z ludźmi.

Niech widzą różne sceny z przeszłości/ przyszłości/ teraźniejszości/ alternatywności. Niech Kislevitka ujrzy herb baronowej Wurzen, niech pasterka ujrzy martwego Długonogiego z kryształem w dłoni.

Praktyka
Kiedy żeńska część drużyny ruszyła ratować elfa przed mantikorą, pozostawioną samopas część męską wciągnęły w las driady. Po powrocie, drużynniczki ruszyły ich szukać (Kislevitka i pasterka razem halflinga, Nordyczka osobno banity) i zagubiły się w nagle otaczającej je mgle. Elf poszedł za nimi.

Kislevitka z pasterką natknęły się na ślady demona, potem na trzy gobliny. Nordyczka - na drzewa mordujące zwierzoludzi. Elf - na driady mordujące drwali. Nordyczka spotkała w lesie elfa, zaczęła się między nimi bójka, a w momencie, gdy obie postacie wyciągnęły broń, elf ujrzał przechodzące obok we mgle cztery gobliny, co spowodowało rozejm między nimi.

Drużynie udało się odnaleźć we mgle, razem natrafiły na trupa przepatrywacza - Długiego Helmuta. Chwilę potem natrafiły na kolejne leżące ciało - tym razem banity. Nim je zidentyfikowano, Nordyczka kilkukrotnie sprawdziła mieczem, czy ciało się rusza. Banita okazał się nieprzytomny i z połamanymi żebrami. Drużyna znalazła też ludzkie ślady urywające się pod drzewem.

Parę chwil później udało się odnaleźć halflinga z głową w zbyt małej dziupli. Próby wyciągnięcia nic nie dały, Nordycka guślarka usiłowała bez powodzenie "wydmuchnąć" go czarem stamtąd, ale gdy Kislevitka chciała nożem oskrobać dziuplę, drzewo zaczęło się ruszać. Próba przekonania drzewa do wypuszczenia halfilinga przez Kislevitkę była nieudana, ale pasterka wpadła na pomysł, by zagadał do drzewa elf i to przyniosło skutek - halfling nieprzytomny padł na ziemię, uwolniony z dziupli. Po paru chwilach drużyna odnalazła opustoszałe obozowisko i postanowiła tam przenocować.

W nocy Kislevitce śnił się demon, jak i baronowa Wurzen i jej herb.

Spotkanie z elfem/elfką
W lesie widzą elfa Elthalnail Ninquetiel, Wiatr Wśród Traw (przepatrywacz/łowca) na bojowym jastrzębiu ["Bestiariusz", str. 34/91] w walce z gryfem(?) ["Bestiariusz", str. 54/89] / manitkorą? ["Bestiariusz", str. 44/94] wywerną? ["Bestiariusz", str. 57/112]. Elf wygrywa – odpędza stwora, ale jego ranny jastrząb musi lądować i nie może dalej lecieć. On przy lądowaniu skręcił kostkę.

Ma informacje o ruchach wojsk Archeona. Wie, że właśnie rozpoczęło się oblężenie Hergig. Wie, że mieszkańcy nie zdążyli wysadzić mostów. Wie, że część armii się odłączyła na wschód i maszeruje przez tereny Ostlandu (czy doszli już na wysokość Wurzen? mniej więcej powinni).

Doskonale strzela z łuku, posiada zresztą nietypowy elfi łuk krótki, z którego korzysta strzelając z grzbietu jastrzębia. Gdy ujrzy drużyną pełen obaw poderwie się na nogi (jedną chorą), błyskawicznie nałoży strzałę na cięciwę i wymierzy w drużyną (nie wymierzy, ale przyjmie postawę), czekając na ich ruch.

Poprosi o dostarczenie jego i jego nietypowego wierzchowca do Kapituły. Jak przetransportować dwumetrowego jastrzębia? Guślarka ma eliksir zdrowia, poza tym - jedynie człapanie ptaka, które potrwa ze dwa dni (konieczny nocleg). Elf oswojony może co nieco o sobie opowiedzieć.

Praktyka
Drużyna spotkała elfa zanim natrafiła na driady, a elfem okazała się postać kolejnego gracza. Elf wracając ze zwiadu natrafił na mantikorę, zdążył oddać kilka strzał nim mantikora wbiła się w bojowego jastrzębia i zanurkowały w dół. Zgodnie z planem elf przeżył lądowanie raczej bezboleśnie (bez skręconej kostki), a ptak wymagał leczenia. Żeńska część drużyny pognała na miejsce zdarzenia i strzałami swymi przegoniła mantikorę.

Obie spotkane strony zachowywały się nieufnie. Elf napoił ptaka eliksirem leczącym, ale regeneracja wymaga czasu. Drużyna wróciła do pozostawionych w obozowisku halflinga i banity, tylko po to by ich nie znaleźć. Elf z jastrzębiem podreptali za nimi.

Kapituła Zakonu Płonącego Słońca
Wszystko jest na odpowiedniej stronie.

Niech powiedzą, co wiedzą i ujrzą, jak wygląda sytuacja na wielką skalę.

Praktyka
Drużyna dotarła tam 18-ego Vorhexen około południa. Odstawili rannych mężczyzn do infirmerii, a sami - napotkawszy znanego sobie elfa, który doleciał tu rano - udali się do osoby odpowiedzialnej, Domenico di Piacenza. On wysłuchał ich relacji i zaprowadził do swego przełożonego, Guglielmo di Toscania.

Podczas rozmowy u niego Kislevita oddała w jego ręce (rzuciła na biurko) owinięty szmatami amulet przywołujący demona. Guglielmo przydzieli im pokoje gościnne, kazał się odprężyć po podróży i zaprosił na wieczorną naradę.

Na naradzie drużyna szerzej przedstawiła swe historie (choć nie całe, jedynie od Zamku Lenkster), Usłyszała aktualne informacje z frontu: część armii Archeona oblega Hergig, miasto zapewne upadnie, choć zamek może przetrwać. Część armii oddzieliła się i pod Kienbaum przekroczyła rzekę i ruszyła za wschód - omijając Wurzen. Usłyszawszy to, Kislevitka podzieliła się podejrzeniami odnośnie baronowej Wurzen.

Po tej relacji postacie ujrzały ogrom działań wojennych, gdy Guglielmo zaczął wydawać rozkazy mówiące o dziesiątkach i setkach rycerzy wysyłanych w odpowiednie miejsca celem walki z wrogiem.

Tu przygoda zakończyła się.

Lothrafurt
strona miasta

Niech dojadą o zmierzchu - strażnicy nie będą chcieli ich wpuścić. Niech się wykłócają, niech przekupiają - może w końcu się uda.

Jak nie, po tej stronie rzeki jest nieopodal wieś. Silnie ufortyfikowana - wał, palisada, ale da się dostać. W nocy słychać wycie i rumory za wioską - to Bestia.

W gospodach brak miejsc - w miasteczku jest mnóstwo najemników i zwerbowanych żołnierzy. Wszyscy - lub połowa - następnego dnia rano - albo za dwa dni później - ruszają w stronę Kusel i Talabheim. Można się dołączyć, żołd niezły, 5 zk wpisowego. Wiadomo, że przyjdzie bronić mostu w Taalgardzie.

Pod miastem grasuje Bestia - inkub. Czy pokłosie kazirodztwa między rodzeństwem - nieprawymi potomkami markiza? Czy tylko obecny władca, syn markiza, rozsiewa takie plotki? Jak Bestię ubić? Trudno. Gdzie podejrzani - rodzeństwo Naur i Myrica? Przecie nie Lothrafurcie, i nie w lesie, czy we wsi - wszak to dzieci - nieprawe, ale jednak - markiza. Siedzą więc w Bek, albo ukrywają się w Ertburgu (jeżeli tam - to oni są odpowiedzialni za morderstwa tam), bo blisko, ale poza zasięgiem jurysdykcji. Bestia jest przyzwana przez nich, a opłaceni przez nich podżegacze mówią po ulicach, że to dlatego, że obecny markiz Ludwig Scheibengrofen, syn markiza Rutgena Ferdinanda Scheibengrofena zmarłego pięć lat temu, zamordował starego barona i jego przybyłą spod Gór Krańca Świata żonę Ja’glail Sem Dirierg zwaną Glail - bo Bestia pojawiła się po ich śmierci.

Już wiem - to sama była hrabina. Zamordowano jej ludzką postać, ale ona przetrwała i jest żądna zemsty. Chce ponadto dopaść syna markiza, którego wini za swe zabójstwo. Chroni swe dzieci, którym planuje przyszłość wśród szlachty.

Przed sądem stanąć ma młody mieszczanin Nikon oskarżony o obrazę szlachcica Konrada Mielau-a (z Talebheim pewnie, albo daleki pociotek markiza). Okazuje się, że mieszczanin jest niewinny, ale został wrobiony, bo szlachetce spodobała się jego luba i gdy młodzieniec gnije w areszcie, nachodzi jego lubą.

Praktyka
Brak, drużyna nie dotarła.