Ruchy wojsk Archeona

Sytuacja początkowa
Jak wynika z podręcznika do drugiej edycji WFRP, gdzieś na przełomie 2521 i 2522 roku a Impreium nadciągnęła armia Chaosu pod dowództwem Archeona. Po przegranej bitwie pod Middenheim, pobita armia wycofała się w Góry Środkowe. Uznałem, że z tak wielkim "mieczem Damoklesa" trudno będzie prowadzić, a armia te też nic nie zyska na dalszym czekaniu w Górach Środkowych (a kilkumiesięczną tam wizytę uznać można za czas potrzebny do odszukania potężnego artefaktu w głębinach krasnoludzkich twierdz lub stronników tamże), więc Archeon planuje znów zaatakować - jednak dopiero po potężnym rytuale, który odprawi tam w noc Przesilenia Zimowego. Wcześniej zaś drużyna zetknęła się z rozsianymi po okolicznych lasach pomniejszymi oddziałami tej armii lub ich sojusznikami, które ruszyły do ataku w pierwszy dzień jesieni (który, co mnie zmyliło, nie jest tożsamy z dniem równonocy). Kierunek obu ataków brzmi "na południe!", a główną przeszkodą naturalną do przejścia jest rzeka Talabeck.

Jesień 2522 roku
W nocy 17/17 Nachgeheim na w wielu miejscach na północnym brzegu górnego Talabecku (na wysokości od Rakhova w Kislevie i Fortenhaf w Ostermarku do Bratian w Talabecklandzie i niemal Wurzen w Ostlandzie), czyli na brzegach Lasu Cieni i Lasu Schutzen, gromadzą się przy ogniskach gromady zwierzoludzi. Ich szamani przywołują demona Tzeentcha, który pomaga danej grupie przebyć rzekę, choćby samemu po niej przechodząc i zabierając barki i łodzie, by zwierzoludzie mieli jak rzekę przebyć, aż do walki w pierwszej linii, gdy wymaga tego sytuacja. Pomaga jednak jedynie kilka chwil (parę minut, kwadrans, do pół godziny przy większych miastach), po czym zostaje przyzwany do kolejnego ogniska, by wspomóc kolejną grupę. Ten ciąg kończy drużyna w okolicy karczmy "Tańczący Pstrąg" gdzieś pod Grunwaldem.

O tym, jak poszło zwierzoludziom w Kislevie i w Ostermarku, nie było żadnych jasnych informacji. Zakładam jednak, że spore grupy zwierzoludzi z Lasu Cieni z pomocą demona bez problemu pokonały rzekę i zniszczyły lub przejęły pomniejsze fortyfikacje wojskowe albo przynajmniej zaszyły się w obfitszych w zwierzynę lasach Ostermarku.

Bechafaen padło po nocy walki.

Borkum, skutkiem samobójczego ataku sierżanta Jorga Horchlicha i szaleńczemu ataku grupy krasnoludów, odparło atak, ale wybuch zniszczył całe nabrzeże, a pożary strawiły większość miasta. Ci mieszkańcy, którzy przeżyli, musieli uchodzić z miasta przed zimą, został jednak tam zainstalowany garnizon żołnierzy, który w tym czasie miał też podnieść miasto z ruiny.

W Lesie Schutzen rytuał został przerwany, a demon zraniony i odesłany, ale i tak 90% planu ataku udało się wykonać.

Zima 2522 roku
Archeon planował inwazję w Mondstille, Noc Przesilenia Zimowego. Wiedząc, że podstawą ataku jest zaskoczenie, wysłał średniej wielkości oddział pod dowództwem Generała Chaosu Kurogłowego do zdobycia Zamku Lenkster kilka dni wcześniej, by zamek ten nie mógł powiadomić reszty Imperium o początku Inwazji. Oddział ten dotarł pod zamek - poprzedzony czmychającymi przed nimi z jednodniowym wyprzedzeniem goblinami z okolicznych wzgórz - 21 Urliczeita i wieczorem zaczął atak, wsparty sabotażem od środka. Zdziesiątkowana po zeszłorocznej Inwazji załoga zamku, została wsparta przez drużynę oraz innych wędrowców nocujących na Zamku i atak, choć ze sporymi stratami, udało się odeprzeć. Plan Archeona spala na panewce, jako że dowódca zamku przekazuje listy z informacjami podróżnym i kilku żołnierzom i każe je dostarczyć do okolicznych ośrodków władzy (Hergig, Wurzen, Wolfenburg, Salkalten(?)), a gdy widzi rozpoczynające nową inwazję ogniska na zboczach, natychmiast wysyła kolejną partie raportów.

Nieprzejęty drobną porażką, ufny we własne siły lub zmuszony okolicznościach, Archeon rusza do walki. Spowolniona wysadzonymi mostami na rzekach, armia różnymi swymi odnogami atakuje: Hergig (17-ego Vorhexen; pada po dwóch dniach), strażnicę na Wzgórzach Zelońskich (20-ego  Vorhexen), Grenzburg (20-ego  Vorhexen), Steinhof (22-ego Vorhexen). Wurzen po raz kolejny zostaje cudownie ominięte. Esk, Lenkster, Wolfenburg, Ristedt, Gruneackeren, Regensdorf już są za linią armii Chaosu, choć nie oznacza to, że wszystkie padły (Esk się trzyma; Wolfenburg może; armia maszeruje przez Ostland na południowy-wschód, ale trzyma się na północ od drogi Zundap – Boven). Armia maszeruje do Lasu Schutzen, Lasu Cieni i dalej na południowy Kislev i Ostermark, by przed Górami Krańca Świata zawrócić do siebie na północ.

Zmiana: gdzieś to już pisałem. Po zdobyciu Hergig armia rusza dalej na południe, nad brzeg Talabecku naprzeciw Talabheim (dociera tam 20-ego Vorhexen). Armia obozuje tam kilka dni (20-24/25 VH), kontrolując przede wszystkim teren, nie zezwalając na żadne manewry zwiadowcze, ścinając drzewa na tratwy w lesie. W międzyczasie Archeon wycofuje poszczególne jednostki, od najwolniejszych, do Hergig i stamtąd na wschód. Ostatnia część ruszy w nocy z 25 na 26 VH i zacznie doganiać poprzedników.

Wiosna 2523
Drużyna przez dwa miesiące zimy (od Hexentag do Mittelfruhl) żyła z dala od wieści. A Archeon w międzyczasie, ruszył na wschód wzdłuż rzeki Talabeck (przekraczając ją tam, gdzie dorodniejsze wsie i miasteczka po drugiej stronie rzeki), w stronę Gór Krańca Świata. Znalazł artefakt w Górach Środkowych i szuka jego dopełnienia w Górach Końca Świata. Armia odegnana spod Talabheim ma 500 km do Bechafen, stamtąd 400 km do Osterwaldu, a wtedy muszę pomyśleć, w której krasnoludzkiej twierdzy jest dopełnienie artefaktu. Do Karak Kadrin z Osterwaldu jest ze 200 km w górę rzeki. Jakieś 600 km, częściowo górami, do Zhufbar, etc. Archeon może też nie wiedzieć lub mieć złe dane o lokacji artefaktu. Może przeszukiwać twierdzę po twierdzy.

Armia robi "30 km dziennie, po czterech dniach piąty na wypoczynek". To daje 180-210 km tygodniowo, 770 km miesięcznie. Czyli dojdzie do Bechafen w miesiąc, a do Osterwaldu w dwa. Czyli jest tydzień drogi od Karak Kadrin, raczej na wschód niż na północ, czy nawet północny-wschód od aktualnego położenia drużyny.

Lata 2523 - 2526
Na skutek dokonań drużyny skavenów w Karak Durak Archeon odnalazł urządzenie krasnoludzkie bez kluczowego elementu - magicznej kuli tworzącej wyładowania elektryczne. Ponieważ kulę zabrał skrycie klan Eshin, inne klany nic o tym nie wiedzą i nie mogły pomóc szukającemu go Archeonowi. Więc Archeon zaczął szukać w korytarzach pod Górami Krańca Świata i Górami Czarnymi. I szuka, i szuka.

W międzyczasie skaveni chcą wykorzystać aparaturę Leonardo di Miragliano stojącą w jego rodzinnej miejscowości, obecnie we władaniu skavenów, do wysłania statku w kosmos, najlepiej na zrobionego ze spaczenia Morrslieba. Wcześniej czy później, wyciągną Artefakt na powierzchnię i zacznie być wyczuwalne ugięcie Wiatrów Magii - a wtedy Archeon ruszy w tamtą stronę - i gdy wyjdzie na powierzchnię, i jego część Maszyny Zniszczenia zacznie zakrzywiać linie Wiatrów Magii. A dwa takie obok siebie - to chaos Wiatrów Magii, wiry, tunele, pustki, rezonanse, etc.

(Nigdy nie ustaliłem, w którym roku Kalendarza Imperium i o jakiej porze roku został skradziony Krasnoludzki Artefakt; nie wiem więc, czy minie - w chwili przybycia drużyny do Miragliano - od tego momentu pięć miesięcy, czy pięć lat.)

Co dalej?
Myślę, że Archeon zacznie przeszukiwać twierdze jedna po drugiej, zaczynając od Karaz Kadrin. Aż wreszcie znajdzie i dokona końca świata.