A57. Meadow Glades

Wstęp
Przygoda dla dwójki graczy - Kislevitki i woźnicy, dziejąca się w Meadow Glades (Meadow = Łąka, Glades = Polany. Łąkowe Polany? Polany Łąk?). Wszystko dziać się będzie konno lub wozowo. W Meadow Glades od paru miesięcy pasą się drużynowe konie: Furia Kislevitki; Głód, Wojna, Śmierć i Zaraza do zaprzęgu; kuc Fritz halflinga; i czy koń maga, który zaginął podczas wchodzenia do Athel Loren? O tego konie wykłócać się będzie Kislevitka.

Meadow Glades - dane
between the river and the mountains

"In the far south of Loren is a region called the Meadow Glades, inhabited by the Kindred of Equos, who brought with them horses from the old elven colonies. They have a close bond with their herds, and provide cavalry for the Wood Elf armies. They look a lot like Reaver Knights on the tabletop, with the added notes that their horses can move through woods with no penalties, just like the elves, and they have a special rule, Feigned Flight, representing a Parthian tactic where they pretend to flee but automatically rally afterwards."

the Meadow Glades don't seem to have a name but are split between Cavaroc, Modryn, and Atylwyth

you might not realize that the Chariot has a long and storied history in the Wood Elven army. The Wood Elf Chariot was an intergral part of the Wood Elf list from the first through fifth editions of this game. War Wain, Chariot, or by any other name, these elegant machines of destruction were an important part of the Wood Elf military culture [ https://www.angelfire.com/ma2/machiara/main/chariots.html ]

As students of Wood Elven history know, the Wild Heath and the Meadow Glades are both prime Chariot territory, with little in the way of dense forest to impede the riding of Chariots. Chariot races were a way of life for those elves raised in the Meadow Glades, and became an important rite of passage for their young elves as they made the journey into adulthood. Besides, as you the reader can no doubt attest from your own experience in battle, Wood Elves rarely fight in heavily forested terrain. We are always fighting on the edge of our realm, where even such unwieldy units as Imperial Knights, Snotling Pump Wagons, and Steam Tanks are able to move around the battlefield with relative ease. 

The Grey Mountains also mark the border between the Empire and Bretonnia. This border has thus often been the site of various battles, and since Loren occupies the southern part of the border, it has not been immune from this. The Bretonnians are always very careful to avoid entering the forest, but the Imperials are not, and sometimes do violate the forest's boundaries. This usually ends very badly for them. (This is also one of the reasons why the Bretonnians are very happy to have their alliance with Loren!) Once, Count Ulrich von Schloss of Reikland planned to invade Bretonnia via Loren. He put together a mercenary army with the help of Duke Bastinardo (yes, really) of Tilea, and planned to pass through the mountains and Loren and attack Quenelles from an unexpected direction. His army marched along the river Brienne, which led them through the Meadow Glades. On the way a group of Kislevite mercenaries in the army spotted a herd of pure white elven steeds grazing in the meadows, and, also being drunk, tried to capture the steeds wioth various lassos. They were ambushed and when they made it back to the Imperial army, the Wood Elves wre already mustering. Orion sounded the Horn of the Wild Hunt, and the Wood Elves attacked. Even the Tilean crossbowmen, famed through the Old World, were no match for Wood Elf longbowmen, and the army was routed. Count Ulrich barely escaped alive through the mountains to the south and made it to Tilea, where he hoped to receive hospitality from Duke Bastinardo. Unfortunately, the duke had just realised that Ulrich had tried to cheat him by trading defective cannons, so he had Ulrich imprisoned.

lThe Meadow Glades – The skaven march through the black mountains from Foul Peak and wreck destruction on the open meadows aiming to split the Wood Elf forces

Pomysły
- łapanie koni, potyczka na konne łucznictwo, może Kislevitka łuk nowy dostanie, może walka z orkami na hagranymach, może nowicjuszka Myrmydii zobaczy kawalerię elfów na jeleniach; może wozak ujrzy elfie rydwany; może: wpierw konkurencja, Mucja i elf się oddalą pędząc i strzelając

- Kislevitka: jeżeli koń maga żyje - próba złapania go na lasso;

- Kislevitka: elf się nabija, że Kislevitka ma łuk przy siodle, "A po co przy siodle, jak strzelać z konia nie umie?". Jak Mucja powie, że umie, wyzwie na pojedynek (rzuty na US i na jeździectwo, tarcze - to tarcze bretońskich rycerzy i imperialnych wojsk sprzed setek lat): wpierw coś prostego, jeden strzał, by pokazać, że w ogóle potrafi; bez modyfikatorów; potem jazda przez las i strzelanie do coraz mniejszych celów, na modyfikatorach -10, potem -20, być może nawet -30. Jedna z prób: dwa trudne cele, że nie można przycelować; ...a na koniec wpadną na grupę orków; albo innych szybszych napastników, którzy ich będą gonić

miejsca w okolicy:
- Tal Amara [img]

- Ystin Drakira: Drakira to bogini zemsty: https://whfb.lexicanum.com/wiki/Drakira

- Talrennic: "Wijące się konary i puste dziuple wyjawiają podstępną naturę, kryjącą się w środku." [link]; gdzie indziej budynek dający bonusy leśnym duchom

- Tal Stornos

- The Cromlech of Cadai: "Cromlech z Cadai - oglądanie tych gigantycznych figurek z Panteonu Elfów rozbijających armię Nurgle - jedna z moich ulubionych części trylogii. To mógłby być miły rytuał zobaczenia ogromnej kukły Kurnousa w twoich armiach Asrai". [link]

Praktyka
Było banalnie proste, trzeba jednak kościom przyznać, że rzuty drużynie wchodziły nad wyraz. Podzieliłem zawody na trzy konkurencje.

U konnej łuczniczki był to wpierw tor prosty z siedmioma celami. Statystycznie powinna ustrzelić trzy. Miała dwa przejazdy, liczył się lepszy, zakładałem więc cztery jako minimum, by przejść dalej. Trafiła sześć za pierwszym, do drugiego nie podchodziła.

Drugą "rundą" była wystrzelanie w piątkę 28 duszków. W pięć rund zdołała trafić 5, więc choć było to poniżej średniej, to niewiele.

Trzecią był trudny tor, gdzie szans by trafić miała 12 (z czego trzy tylko z łukiem, którego nie miała przy pierwszym biegu). Statystycznie miała szansę ustrzelić 2,5 - 3 celów omijająć trzy ostatnie cele lub pół celu więcej z nimi. Za pierwszym przelotem, bez łuku, trafiła trzy cele, za drugim, już z łukiem - sześć celi, a w dwóch testach na jeździectwo rzuciła "01".

Zawody woźnicy miałem przemyślane jeszcze mniej. Wpierw "Mile Long Run". Wpierw myślałem, że woźnica pojedzie swoim, ale wybrał elfi rydwan, więc był konkurencją. I wyszły mu rzuty na tyle dobrze, że dojechał w czołówce.

Potem był slalom, gdzie też, tym samym wozem, był jednym z lepszych, spokojnie robiąc wszystkie 7 zakrętów, ostatni fenomenalnie dobrze.

I na końcu rajd z kosami, gdzie były cele do trafienia. I tu udało mu się trafić sześć z siedmiu celów i bezpiecznie wylądować po skoku.

Oboje zdobyli uznanie wśród elfów, które z chęcią naśmiewałyby się z każdej ich pomyłki.

W uznaniu ich umiejętności zostali zabrani na nocne polowanie na orki. Te zakłóciło nagłe pojawienie się w okolicy orków współpracujących z nimi najwyraźniej hagranymów. I znów, drużyna wyszła z tego niemal bez szwanku, nie licząc rany lewej ręki woźnicy i złamanego świeżo co otrzymanego elfiego krótkiego łuku Kislevitki. Gdy nad tym rozpaczała przy ognisku, dostała drugi od jednej z pozostałych elfów. I tyle.