C2. W kraterze

Talabheim (na zachodnim krańcu)
Tu mają dotrzeć docelowo. Chwilowo przed wjazdem do miasta chroni ich brama, Strażnicy mogą mieć już zakaz wpuszczania, jeżeli Zaraza już się zaczęła.

Materiały pomocnicze
https://www.scenariotheque.org/Fichiers/scenarios/pdf/6883_Elfe_artiste_et_pieces_factices.pdf - przygoda "Elfi artysta i manekny"

Ziemianki (tuż za bramami Talabheim)
Leżą przy odległej, północno-wschodniej granicy Talabheim. Ryneczek, gdzie przybywają ludzie z doliny Taalbastionu.

Żyje tu "kilkaset rodzin chłopów i pomniejszych klanowych społeczności. (...) Na każdą z rodzin przypada po małym skrawku ziemi uprawnej, natomiast rozleglejsze tereny służą jako pastwiska dla owiec i kóz, a także dla stad gęsi i kur."

Cecha charakterystyczna okolicy: poskręcane ze starości dębu i wierzby, niskie kamienne murki.

Na drzewach się wiesza kłusowników.

Gospoda "Pod Świńskim Uchem"
Na wprost rynkowych straganów w centrum Ziemianek. Duży budynek z cegły, z dachem pokrytym gontem; zaraz obok - budynek stajni. Nad gankiem - szyld w kształcie świni.

Miejsce w wystroju proste, pożywienie chłopskie: mięsne gulasze, świeży chleb, pasztet z gęsi i wiejski ser. Słynie z wódki "księżycówki".

Knajpa istnieje "od zawsze", aż tak długo, że na początku było karczmą przy trakcie wiodącym z miasta do wiosek. Po rozszerzeniu granic miasta stało się popularnym miejscem dla żołnierzy i najemników.

Od niedawna nowym właścicielem jest niejaki Viggo Schultz, mężczyzna o imponującej posturze i siwiejących włosach, stalowoszare oczy i bezwładną nogę. Zostawił starych pracowników gospody, ale księgi prowadzi sam, Po jego pojawieniu się zaczęli pojawiać się w gospodzie niespotykani wcześniej goście: ludzie, krasnoludy, nawet elfy - przybywają na spotkanie z Viggo i wyjeżdżają. Viggo to naprawdę Jonas Becker, niesławny morderca ze środkowych Bagien. Usiłuje przejść na emeryturę.

Eastadt
"Osada Eastadt jest położona tak daleko od Ziemianek, że z trudnością można ją nazwać częścią dzielnicy", jednak administracyjnie jest ich częścią.

"Eastadt ma paskudną reputację wśród okolicznym mieszkańców, opowiada się o dziwnych światłach widzianych od strony zabudowań podczas bezksiężycowych nocy. Na granicy Ziemianek i Eastadt bardzo często znajdowane są martwe zwierzęta z rozprutymi brzuchami i wnętrznościami wyciągniętymi na ziemię."

Naprawdę jest to osada mutantów, którzy bardzo się starają nie dać zauważyć.Wszyscy co do jednego są wyznawcami Tzeentcha. Działają potajemnie, zwłaszcza podczas wizyt poborcy podatkowego. Na rynek w centrum Ziemianek wysyłani są najmniej zmutowani z nich. Podczas spotkań rzadko zabierają głos.

Materiały dodatkowe
http://lastinn.info/archiwum-sesji-z-dzialu-warhammer/15873-warhammer-2-ed-ku-zatraceniu.html - przygoda PBF (41 stron) "Całe Eastadt nie liczyło więcej jak trzydzieści chałup. To co wyróżniało niewielką osadę to podejrzanie duża świątynia Sigmara. Budynek nie był piętrowy, ale był z pewnością największy w wiosce. Zdobiło go zbite z desek wyobrażenie komety z rozdwojonym ogonem pomalowane żółtą farbą. Ostatecznie pobożność nie jest wadą, w każdym razie nie każda. Drugą zwracającą uwagę rzeczą był mały ruch. Nikt nie stał przy studni i korycie z wodą, gdzie zwykle wiejskie baby zwykły prać, jednocześnie plotkując. Nie bawiły się dzieci. Nie licząc gdakania kur i kwiczenia plątających się po wioskowym placu dwóch świń było cicho jak makiem zasiał. Na zewnątrz była tylko jedna kobieta karmiąca kury, tylko nie wiedzieć czemu okutana od głowy do stóp szmatami nie wyłączając dłoni. Jedyne co wyzierało spod kamuflażu to palce o krwistoczerwonej skórze"

http://lastinn.info/602635-post1.html - ta sama(?) przygoda PBF, prowadzona innej drużynie

http://lastinn.info/archiwum-rekrutacji/15828-ku-zatraceniu-warhammer-2-ed.html - czy j.w.?

http://lastinn.info/archiwum-sesji-z-dzialu-warhammer/15860-ku-zatraceniu-materialy.html - j.w.

http://lastinn.info/archiwum-sesji-z-dzialu-warhammer/15859-ku-zatraceniu-komentarze-wfrp-2-ed-22.html - komentarze do sesji

"Terror w Talabheim" po francusku: https://warhammerjdr.wordpress.com/accueil/talabheim-2/ - ogólny zarys i https://warhammerjdr.wordpress.com/chapitre-10-rumeurs/ "Rozdział 10. Plotki" (co znaczy, że są i inne);

Południowy Kamieniołom
Leży w odległości kilku kilometrów od granic miasta. "Dzień po dniu setki górników, kamieniarzy i innych robotników pracują nad wydobywaniem bloków granitu ze ściany Taalbastionu" i transportem ich do miasta. W wypadkach ginie przynajmniej jedna osoba dziennie "zazwyczaj zabita przez spadające odłamki skalne". Czasem, ale rzadko z powodu kosztów, używa się prochu. Praca się zawsze znajdzie, płaca jest żałośnie niska. "Z Kamieniołomu stale wyjeżdżają zaprzężone w konie i woły wielkie wozy, wypełnione blokami skalnymi."

"Co jakiś czas robotnicy natrafiają na dawno zapomniane tunele, wydrążone w ścianie Taalbastionu". Plotka głosi, że "czają się tam potworne stworzenia, które można bardzo rozgniewać, przerywając im sen podczas poszukiwania ukrytych głęboko skarbów". Z tego powodu wieli robotników sądzi, że ich praca jest przeklęta.

Przy kamieniołomach są biura i magazyny, w których przechowuje się proch, pilnowany przez bandę opryszków. Opryszki z nudy zainstalowali w jednym z baraków bimbrownię, której tworów nadużywają.

Sumpfrand (na południe)
Nazwa, po niemiecku, oznacza brzeg bagna.

"The village of Sumpfrand is a village of just over 100 souls not far from Talabheim, the capital of Talabechland. It is mainly composed of lumberjacks, but they also live there a fair percentage of farmers, a few hunters and 13 guards in the service of Baron Valdred Untern. The farmers also raise cattle: several chickens and hens they walk freely around the village and you can see some pigs tied to the home of the lucky owner. A dozen cows and as many sheep are usually found grazing in the accompanied fields by the farmers, escorted by the dogs and the children they help from childhood the parents in the fields. The fields are located outside the village, beyond a solid fence protective wood. In the fields they mainly work peasants "helped" by the advice of the elderly and, in moments of the year in which there are crops, from their husbands.

The houses in the village are leaning against each other and arranged around a dirt square with a well in the center, located in the which is often seen in Old Manfred.

This square becomes the theater of the most important occasions of the village, such as the feasts of harvesting and sowing. It is the place where you can read the proclamations of the Baron, the Elector Count or of the same Emperor. It is also the place where the vigils and religious services presided over by the clerics of Taal and Rhya and occasionally by the Priest of Morr. In the midst of small animals, discreet dirt and poor houses stand out a small emporium, a blacksmith's workshop and the Black Ivy, the village inn.

In Sumpfrand, in addition to the baronial palace of Untern and the nearby houses of the guards, there are two temples: that of Taal & Rhya e Morr's. The core of the village is formed by (see map):

1- The small fortified residence of the Baron manned by a squad of 12 guards, commanded by Captain Bruno Hauptleiter, who also have the task of defending the town;

2- The house of the captain of the guards Bruno Hauptleiter in the near the Baron's residence, the place where he lives with his wife and the young son;

3- The temple of Taal and Rhya, which is served by: Erik Wolfker: High Priest of Taal; Valmir Leitdorf: Taal Consecrated Priest; Klara [PG]: Rhya Cleric; Hector Schiller: Taal initiate, he is 16 years old and has always lived in the village, but has recently been part of the clergy; Renata Ulbrict: started from Rhya, she is 18 years old and has come less 6 months in the village;

4- Morr's temple, which is served by Markus Renton

5- The town's inn, the Black Ivy, is managed by the gossips and fat host Julian Ferrariken;

6- An emporium [general shop] managed by Klaus Hengels;

7- The blacksmith's shop and farrier Pieter Schiller

Other notable characters are:

- Boris Berger, the guard, who lives in the Black Ivy and is usual travel continuously.

- The old seer Manfred, who lives in a very modest hut.

Materiały pomocnicze
https://www.wfrp.it/index.php/wfrp2/wfrp2-avventure/295-wfrp2-vox-populi-vox-dei - dziejąca się tam jednostrzałówka (po włosku)

https://www.wfrp.it/download/pdf/wfrp_avventure_voxpopulivoxdei_a3.jpg - mapa z tej jednostrzałówki

https://sites.google.com/site/ghostmediarpg/warhammer-fantasy/kampagnen-abenteuer/ein-sturm-zieht-auf/ein-sturm-zieht-auf-1 - jakaś inna przygoda dziejąca się w, lub w okolicy Sumpfrand

https://warforum-jdr.com/viewtopic.php?t=5082 - opowieść(?) przygoda(?) o traktacie między Talabecklandem a Ostermarkiem; pojawia się tam "Szlachetnie urodzony Timothäus Von Kreiglitz, najmłodszy brat hrabiego von Kreiglitz (sam mąż Elise Kreiglitz-Untern), honorowy baron Rotha i Sumpfrand. Wyjątkowy ambasador Talabeccland. Dowódca delegacji."

Vateresche (północny wschód)
"W zagajniku żyje mała społeczność podejrzliwych, prostych i raczej konserwatywnie nastawionych ludzi. Jedyne miasto (a raczej miasteczko) nazywa się Vateresche i znane jest z produkcji licznych i bardzo mocnych odmian bimbru. Mieszkańcy zazdrośnie strzegą swych destylarni i wieszają każdego, kto bez pozwolenia ośmieliłby się skosztować loklanych spacjałów."

Las Taalgrunhaar (północ, północny wschód)
Zwany też: Taalwelt, Taalwald. Stare dęby, klony i brzozy. Kapłani Taala odprawiają tu swe sekretne rytuały. "Między drzewami ukrytych jest kilka łaźni i gorących źródeł, służących miejscowym i kapłanom". Las jako całość stanowi świątynię Taala.

Najświętszy fragment puszczy to północna część lasu, gdzie rosną drzewa wyjątkowo bujne i gęste. "To tutaj w wyniku specyficznego ukształtowania terenu powstał zagajnik zwany Rogiem Taala, w którym mieszka kilku najpotężniejszych kapłanów. W dawnych czasach istniało prawo, które mówiło, że gdyby jakiś człowiek z zewnątrz dostał się do tej części lasu, trzeba byłoby wyłupić mu oczy i wygnać z lasu." Zwykle jednak takie wizyty uchodzą na sucho.

Do Lasu prowadzi "Trakt Morra". Chowa się tam zmarłych. Pod koniec drogi leży Kamień Kresu. Nieboszczyk jest formalnie uważany na śpiącego, póki procesja nie minie tego kamienia. Dopiero wtedy odczytuje się testament, dziedziczy tytuły i można dochodzić swych praw.