A3. Borkum w ogniu!

Trzecia przygoda drużyny, zaczyna się rankiem po wydarzeniach dwu pierwszych przygód. Drużyna dowiaduje się, że zwierzoludzie zaatakowali Borkum i miasta za nimi i armia ich i/lub goblinów pędzi w tą stronę. Drużyna dowiaduje się, że dalej na trasie armii jest nieświadome niczego miasteczko... Równocześnie Drużyna wizytuje lokalnych druidów na okoliczność incydentu cyrkówki.

Wprowadzenie
Zbudził ich głośny krzyk „O, Sigmarze!” (czy raczej, „O, Tallu!”, jako że rzecz się dzieje w północnej części Talabeklandu, daleko od centrum kraju, tuż przy zrujnowanym Ostladzie)

- Trup! Trup na dziedzińcu! Panie Ranulf! Pani Ido! Żywi wy? – krzyczała, krążąc po dziedzińcu, zajazdowa kucharka, ujrzawszy ciało zabitego strażnika.

[…]

Sierżant Horchlich, w niedopiętym jeszcze po krótkim śnie wamsie wyszedł przez bramę do wewnętrznego dziedzińca

- Żywi są. Ale pod kluczem. A wy kim jesteście, babo?

- Ja, panie żołnierz, ze służby tu jestem. Przy kuchni robię. Piec przyszłam rozpalić, bo zaraz pora śniadania.

- Wy kucharka, tak?

- Trochę kucharka, trochę służba, panie.

- A wczoraj wy przy garach byli?

- A była ja, panie żołnierzu.

- Żołnierze! - dwóch żołnierzy wyleciało zza uchylonej przez sierżanta bramy i podbiegło do sierżanta. – Zamknąć tą kucharkę wraz z karczmarzem. Pod zarzutem współpracy przy próbie otrucia żołnierzy.

- Otrucia? Jakiego otrucia? Panie, ja niewinna!

- Niewinna? Zaraz się przekonamy - brać ją, nie będziemy przecie gadać na środku dziedzińca. A ty, Eber, staniesz potem przy bramie. Jak kto ze służby się pojawi, prowadź od razu do mnie.

- Ta jest, panie sierżancie!

[…]

[Przepatrywacz wraca z przeszpiegów – co, czy, jak? Czy w wiosce? Czy mówi? Jak tak:]

Do rozmowy przepatrywacza i sierżanta dołącza Rutger Ernst, łowca czarownic. Nocne rany długo jeszcze będą dawać mu się we znaki.

- Widziałeś ich, strażniku?

- […]

- Czy mieli jakieś widoczne mutacje?

- […]

- Tak, tak. Ale może być tak, że ich mutacje pozostają zakryte. Sierżancie, szykujcie swych ludzi, trzeba to sprawdzić.

- Teraz? Moi ludzie są zmęczeni, część wciąż odsypia nocną walkę…

- Wróg nigdy nie śpi, sierżancie! Jedziemy.

- Tak jest! Eber! Grün! Stein! Altdorfer! Wy idziecie, bo was wizyta na uroczyska ominęła. Milner! Hirsch! Wy też. Na czas naszej nieobecności Petersem pilnuje przystani, Bücher bramy. Całą służbę, jak się pojawi, zamykać w piwnicy.

- Tak jest! Tak jest! – regulaminowo odpowiadali wzywani żołnierze.

Łowca szybko rozejrzał się po sali.

- Niziołku - podchodzi do medyka – miałeś wcześniej do czynienia z mutantami?

- […]

- To się przydasz w badaniu, czy to nie mutanci. / Kto wie, być może masz okazję.

Rozgląda się dalej, nagle coś sobie przypomina i mówi:

- Przepraszam, ze względu na mój stan w nocy zapomniałem wam podziękować. Za waszą pomoc otrzymacie żołd w prefekturze w Bek, na podstawie imiennych glejtów, które zaraz wam wypiszę. Dużo tego nie będzie, ale dwie korony to też pieniądz.

[… - zbieranie danych osobowych]

Ruszacie w stronę wioski. Droga wiedzie przez las, wzdłuż rzeki. W lasach słychać ćwierkanie ptaków, czasem widzicie wiewiórkę – raz w oddali pojawia się wilk. […]

Słońce wychodzi nad drzewa. Mimo chmur na niebie, pierwszy dzień jesieni robi się ciepły – albo przynajmniej wam od marszu robi się ciepło.

Wioska oddalona jest o trzy mile od zajazdu. Zwie się Steinberg (u mnie: Grunwald) i jest usytuowana na niewielkim wzniesieniu kilkaset metrów od brzegu. Wzniesienie otoczone jest rzeczką, która wpływa do Talabecku i odgrodzone palisadą z trzeba wyjściami (nie licząc wpływu i wypływu kanału, przekopanego dla rzeki przez wieś) – dwoma do podjazdów na główną drogę przybrzeżną, trzecią, mniej więcej w połowie odległości między nimi, skierowaną w stronę przystani. 

[…]

- Będziemy mieli małe opóźnienie w podróży, mości krasnoludzie – zaczepił Cię sierżant, gdy szykowaliście się do wyjścia do wioski. – Ale postaramy się to zakończyć jak najszybciej, poczekać na najbliższą barkę, by przekazać im aresztantów i płyniemy dalej. (Jesteśmy transportem pierwszej ważności, mają rozkazy od nas przyjąć aresztantów. ) Jeden, góra dwa dni opóźnienia. Będziem płynąć nocą, nadrobimy trochę. Może nawet w Borkum nie staniemy.

-[…]

Około południa nadpływa barka ze wschodu. Mimo, że płynie z prądem, widać, że flisacy nie ociągają się, tylko szybkimi ruchami przyspieszają bieg barki

<…>

Gdy barka dobija do pomostu, wyskakuje z niej sierżant i, krzycząc: „Alarm! Kto tu dowodzi? Do dowódcy ważne wieści! Alarm!”. Sierżant podchodzi szybkim krokiem, melduje się

- Sierżant Jorg Horchlich.

- Sierżant Ternar Drossel. Melduję, że Borkum w ogniu!

- Co?!

- Nocą zaatakowały nas zwierzoludzie zza rzeki. Towarzyszył im demon! Prawdziwy! O świcie zniknął, ale zabił wielu dobrych ludzi w czasie walki. Gdy już się wydawało, że odparliśmy atak, od strony bram zaatakowały nas gobliny. Część z nich pogoniła za nami, nie wiem, czy przestali, czy idą dalej, ale dwie godziny temu znów nas ostrzelali.

- A wy czemu nie bronicie miasta?

- Oficer West kazał nam ruszyć do Bek, by przysłali wojsko. Druga taka barka, jak my, ruszyła do Bechafaen. Mamy też informować dowódców wszystkich napotkanych oddziałów o walkach, by nam pomogli, jeżeli nie mają ważniejszych rozkazów.

- Tak jest. Ruszamy w takim razie do Borkum. Mamy tu kilku aresztantów do prefektury w Bek, weźmiecie ich na pokład i dostarczycie. Są oskarżeni o próbę otrucia żołnierzy.

- Oczywiście. Cywilów też możemy przewieźć jedną lub dwie przystanie, jeżeli ta przystań ma zostać opuszczona. Na wypadek jakby gobliny jednak szły za nami.

(…)

Rozwinięcie
Drużyna staje przed wyborem: uciekać barką, czy - o co prosi kucharka - pójść poinformować okoliczną wieść, a może nawet i pomóc w obronie. Do wsi tej doprowadzili ukradziony transport w nocy złodzieje.

Bonus: medyk został zaprzęgnięty przez łowcę czarownic do wykrywania mutantów, każdego wieśniaka ma poddać badaniom. Wśród mieszkańców wsi jest nastoletni chłopak - polidaktylos mający sześć palców u lewej dłoni.

Zakończenie i konsekwencje
Tak czy owak, drużyna musi się stamtąd zbierać na zachód. Inaczej któraś z kolejnych fal armii nadchodzącej ze wschodu może ich zabić. (Tak po prawdzie atak załamał się po odesłaniu demona (w przygodzie #2), ale rozpędzona armia goblinów może jeszcze o tym nie wiedzieć). Może skorzystać i popłynąć rzeką, może udać się lądem (choć iść na piechotę z armią goblinów za plecami...), może płynąć barką. Kolejne miasta w dół rzeki to Wurzen, Freital i Bek.

Drużyna uratowała wioskę i barką spłynęła do Wurzen, docierając tam o zmierzchu. Samotny krasnolud w swej misji popłynął na wschód, w stronę Borkum.

Za uratowanie wioski Drużyna zyskała (nieświadoma tego) miano "Bohaterów Grunwaldu" (Grunwald leży gdzieś w tych okolicach, wioska jest wystarczająco wielka, by zyskać miejsca na mapie. Ale ta nazwa wywołuje skojarzenia, więc użyłem ostatecznie tylko dlatego, że nikt nigdy nie spytał o nazwę tej wioski.

Jeżeli drużyna nie pomoże, wieś zostanie zmieciona z powierzchni, tak samo jak leżący na zachód Bratian. Po wyhamowaniu ataku, gobliny rozpełzną się po lesie w Wzgórzach Kolsa.