A5. Sen Suzan

Zarys
Porwana przez kultystów Slaanesha do rytuału artystka cyrkowa chroniona była magią druidyczną. Magia ta podczas rytuału znokautowała kultystów, ale też sprawiła, że drużyna znalazła się wewnątrz snu cyrkówki imieniem Suzan.

W środku snu drużyna mogła się spotkać (część była oddalona od reszty), mogła spotkać swych bliskich, poznać ważne informacja (ale czy były one całkowicie wiarygodne?), wprowadzić wątek do alternatywnych przygód, przypomnieć przeciwnika w postaci demona Tzeentcha, a także poznać nowego przeciwnika (a przynajmniej nową figurę na szachownicy) - demonicę Slaanesha. Owa zmaterializowała się jako mała ruda dziewczynka, która przypałętała się do drużyny, zwłaszcza do halflinga i w finale wbiła nóż w plecy wszystkim - poza cyrkówką, której powiedziała, że nic nie może jej zrobić ze względu na aurę ochronną, ale będzie mieć ją na uwadze.

Akcja snu działa się w bezimiennej wsi, w której występuje akurat cyrk śniącej w pełnym składzie. Demon Tzeentcha się ujawnia i wiadomo, że niebawem zaatakuje wieś, polując na cyrkówkę.

cyrkówka
… Mężczyźni w kolczugach, z mieczami u pasa, wprowadzają Cię po schodach. Przez uchylone drzwi słyszysz monotonny odgłos inkantacji, a gdy wchodzisz przez nie do dużej sali, uderza Cię zapach kadzideł oraz widok nagości. Pod ścianami odbywa się orgia w wykonaniu kilku par, a na środku leżą w okręgu cztery rudowłose kobiety, z których dwie też są nagie. Nad nimi stoi inkantująca trójka w płaszczach z kapturem: dwie wysokie kobiety i niski, krępy mężczyzna między nimi.

Mężczyźni podprowadzają Cię siłą do okręgu i kładą na kolejny, piątym z wyznaczonych na podłodze siedmiu miejsc. Czujesz, jak kadzidła powoli przełamują Twój wewnętrzny opór i czujesz się coraz bardziej błogo. Twój oddech zwalnia, powieki stają się ciężkie, ręce i nogi są niczym z kamienia… Ostatkiem sił rozwierasz powieki i zauważasz nad sobą wąsatą twarz mężczyzny w kapturze. Widzisz, jak przysuwa w stronę Ciebie rękę, w której coś błyszczy. Zamykasz oczy, senna, tak bardzo senna i tak bardzo pragnąca odpocząć po trudach ostatnich dni, powoli zasypiając. Ostatkiem świadomości czujesz bolesne ukłucie z prawej strony szyi…

Budzi Cię rubaszny ryk Wuja Alberta.

- Pobudka, kruszyno! Bo jeszcze trochę i z kozła spadniesz! – śmieje się i oddala do jadącego przed Tobą wozu.

Oszołomiona nagłą pobudką, rozglądasz się, mocno przecierając oczy. Wóz przed Tobą jest wozem wujka Maxa, który dzieli z wujkiem Gothardem, nożownikiem i Bartem, młodym siłaczem. Przed nim jedzie wóz Wuja Alberta, który zawsze jedzie pierwszy. Teraz, gdy on krąży między wozami, cugle musiała przejąć jego żona, Bertha.

Wiesz dobrze, że jeżeli Ty siedzisz na koźle trzeciego wozu – tego, którym podróżujesz wraz z Geną i Leną, dwiema 17-letniki akrobatkami – linoskoczkami – to za Tobą jedzie wóz klaunów, a na samym końcu wleką się treserzy, zawsze przy wozie z niedźwiedziami i otoczeni przez gromadkę psów.

Gorąc lejący się z nieba uświadamia Ci, że jest lato. Mijanej okolicy nie poznajesz, ale wszystkie mijane okolice zawsze wyglądają tak samo: wieś, potem otaczające ją pola, las, las, więcej lasu, jeszcze więcej lasu – i znów: otaczające wieś pola i ona sama. Czasem jedynie okolica bywała bardziej pagórkowata.

złodziejka
Ktoś Cie potrącił, i to obudziło Cię z drzemki. Zszokowana, odruchowo chwyciłaś za sztylet. Szybko jednak zreflektowałaś się – ktoś po prostu trącił Cię przechodząc. Wciąż nieco oszołomiona, szybko się rozejrzałaś. Siedziałaś na widowni cyrku. „Faktycznie” – przemknęła Ci przez głowę myśl – „Dziś jest Dzień Targowy, wtedy zwykle bywają festyny.” Jednak od paru lat zawsze z tej okazji zajmowałaś miejsce w wąskich korytarzach, pozbawiając mieszków nieostrożnych widzów – a nie siedziałaś na widowni. Ostatni raz przydarzyło Ci się to jeszcze w Altdorfie. Tamten cyrk, jak sobie zaczęłaś porównywać, był od tego większy – no, ale to w końcu była stolica. W Wolfenburgu, też bywały większe, ale od tego większość była mniejsza. A „na trasie”, od czasu opuszczenia Wolfenburga, tak dużego jeszcze nie widziałaś. Napis za areną, umieszczony na jednym z wozów, głosił „CYRK ALBERTA MOCNEGO”…

krasnolud
Z drzemki na pokładzie wybudza Cię sierżant Horchlich:

- Mości Arno, czas zacumować i zejść na chwilę na ląd, rozprostować nogi. Flisacy potrzebują nieco przerwy, a nam przyda się zasięgnąć języka o okolicy.

Rozprostowując kości, wstajesz i przyglądasz się pojawiającej się od strony źródła rzeki wiosce. Przy samej rzece zbudowany został pomost i strażnica, otoczona drewnianymm murem, sama wioska zaś oddalona była od brzegu o kilkaset metrów, na niewielkim wzgórzu, otoczona wałem i palisadą z zaostrzonych pali.

Za sierżantem zeskakujesz z barki na ląd i udajesz się do wioski. Wioska wydaje Ci się znajoma, ale wygląda na opustoszałą – a Ina polach dookoła nikt nie pracuje. Dopiero, gdy dochodzicie bliżej do centralnego placu, pustka na ulicach okazuje się mieć banalną przyczynę: do wsi przyjechał cyrk i większość, jak nie cała wioska, ogląda popisy kuglarzy.